Het Gouden Tijdperk (The Age of Gold)

De Verenigde Staten staan aan het begin van een Age of Gold (Het Gouden Tijdperk) blokletterde de New York Herald Tribune in november 1848 toen de werkelijke schaal van de eerste goudontdekkingen in Californië in New York begon door te dringen. Een visionaire titel, want algauw zou een ware goudkoorts ontdekken die niet alleen talloze Amerikanen maar ook massa’s gelukzoekers vanuit de vier windstreken naar deze staat lokten.

Goudlawine

In de tweede helft van de 19de eeuw groeide de goudwereld uit tot ongeziene proporties. De rijkdommen die vijfduizend jaar eerder door de Egtyptenaren uit de mijnen in Afrika waren opgedolven, de goudschatten die de Romeinen uit Spanje hadden meegebracht, en die Spanje zelf met overvolle boten uit Zuid-Amerika hadden gestolen, al dit goud verzonk in het niets vergeleken met wat men in Californië wist naar boven te halen.
Tijdens deze ‘goudlawine’ werd op vijftig jaar meer goud gevonden dan in de vorige vijfduizend jaar. In de hele eerste eeuw nadat Columbus Amerika ontdekte bestond de wereldvoorraad aan ontgonnen goud uit ongeveer 750 ton (24 miljoen ounces). In de laatste helft van de 19de eeuw was dat al 10.000 ton (320 miljoen ounces). De jaarlijkse productie steen van 77 ton (2,5 miljoen ounces) in 1847 naar ongeveer 280 ton (9 miljoen ounces) in 1852.

Nugget van 100 pond

Tijdens de bijzonder harde winter van 1852 konden de leden van het Banking Institute in Londen zich op een ijzige februariavond vergapen aan het bonte spektakel in 52 Threadneedle Street waar een gouden nugget van niet minder dan 100 pond uit Ballarat (Australië) werd tentoongesteld.
Ze luisterden er met toegewijde aandacht naar de voordracht van een zekere Dalton over de impact van de goudontdekkingen.
Tot hun verbazing hoorden ze dat de gemiddelde hoeveelheid van de jaarlijks geslagen goudmunten van Groot-Brittannië, Frankrijk en de Verenigde Staten gestegen was van 8,4 miljoen dollar voor de ontdekkingen naar 75 miljoen dollar in 1851.

Individuele prospectie

Deze veranderingen waren niet enkel het gevolg van simpele statistieken. In menselijke termen uitgedrukt was het tijdperk van de individuele prospector aangebroken. Vroeger was het opdelven van goud altijd het exclusieve voorrecht van de staat geweest.
In de 20ste eeuw werd goud delven steeds meer ingepalmd door grote mijnbedrijven. Maar voordien, gedurende een periode van vijftig jaar, konden gewone mensen hun gang gaan en werden –zij het slechts enkelingen – schatrijk.

James Marshall

Het begon allemaal op een namiddag in januari 1848 toen een timmerman met de naam James Marshall op het kruispunt van de American en Sacramento rivier iets vond wat hij hoopte goudschilfers te zijn.
Hij was er niet helemaal zeker van en haastte zich naar de molen van John Sutter om daar een encyclopedie te raadplegen. De beschrijving in het boek overtuigde hem dat hij goud gevonden had, en de rest is geschiedenis. In de gietende regen haastte hij zich terug naar de vindplaats van het goud en begon koortsachtig te zoeken.
Samen met Sutter probeerde Marshall de vindplaats geheim te houden, maar algauw werd het gerucht verspreid dat er goud te vinden was. San Francisco, dan nog een klein havenstadje met ongeveer tweeduizend inwoners, liep snel leeg en algauw had de helft van de bevolking van Californië have en goed verlaten om op zoek te gaan naar goud.

Goudbank Antwerpen